Je voelt je radeloos, omdat je ziet dat je kind niet lekker in haar vel zit, maar je weet niet hoe je haar kan helpen.

Je bent moeder, werkt parttime, maar houdt ondertussen wel je gezin draaiende en dat verloopt dan ook op rolletjes. Het liefst wil je iedereen helpen en gelukkig zien. En daar wringt de schoen….

Je kind maakt een tekening en verfrommeld hem vervolgens boos, omdat het niet goed genoeg is. “Ik kan er niets van, het is mislukt.” Je probeert haar te troosten en met woorden te overtuigen dat ze het echt heel goed kan en dat het goed is wat ze doet, maar niets wat je doet of zegt lijkt te helpen.

Als ze ’s avonds een te moeilijk boekje voorleest dat ze zelf uitkiest, begint het weer van voor af aan. Ze wordt boos en verdrietig en begint te huilen. “Ik kan het niet.” en “Ik leer het toch nooit.” Je probeert haar te troosten en zegt dat een boekje van haar eigen niveau ook goed is en makkelijker gaat, maar daar wil ze niets van weten. Je voelt je machteloos, waarom legt ze de lat zo hoog, waarom wil ze alles perfect doen?

Ze kan jou niet goed loslaten, jij moet altijd mee om haar te begeleiden waar veel kinderen zijn.  Een clown deelt ballonnen uit, jij mag mee in de rij terwijl andere ouders gezellig samen staan te kletsen. Op school vloeien er regelmatig tranen bij het afscheid, in een speeltuin mag jij mee spelen i.p.v. dat ze met andere kinderen speelt. Het frustreert je dat jij niet eens gezellig met vriendinnen kunt kletsen, terwijl jullie kids lekker spelen met elkaar. Of dat je op het schoolplein nooit een praatje kan maken met ouders, omdat jij altijd nog in de klas aan het troosten bent.

In de nacht komt ze uit bed, omdat ze niet kan slapen. Ze mist je en wil bij jou zijn. Je bent in tweestrijd. Je vindt dat ze in haar eigen bed moet slapen, maar wat is het fijn dat je haar nu wel even gerust kan stellen en kan troosten door haar lekker bij jou in bed te nemen. Het heft je schuldgevoel iets op.

Het maakt je verdrietig dat ze zo weinig vertrouwen heeft in zichzelf, dat ze denkt dat ze aan de verwachting van een ander moet voldoen om erbij te horen. Ze kijkt op tegen haar klasgenootjes; als je hoge scores haalt, dan hoor je er pas bij.

Je ligt er ’s nachts wakker van. Wat kan ik doen om haar te helpen, zodat ze weer geniet van de dagelijkse dingen, dat ze geen negatief zelfbeeld meer heeft, ze vertrouwt op zichzelf en houdt van zichzelf? Dat ze de dag door kan komen zonder strijd en frustraties.

Als er niets verandert gaat het ten koste van jezelf en je gezin. Je gaat je steeds verdrietiger voelen, omdat je niet weet hoe je haar kan helpen. Het kost je veel energie, waardoor vermoeidheid ontstaat. Je kunt steeds minder hebben als moeder/partner en slapeloze nachten zullen toenemen.

Jouw kind zal steeds verder wegzakken in de onzekerheid. Het negatieve zelfbeeld wordt steeds groter en de angst om er niet bij te horen ook. Ze zal zich gaan afsluiten van anderen en terugtrekken in haar eigen wereld. Ze zal zich eenzaam gaan voelen en van het vrolijke meisje dat ze eerst was, zal weinig meer over zijn.

Jij ongelukkig, je kind ongelukkig… dat is het laatste wat je wilt. Wil je weer rust, vertrouwen en gezelligheid in jezelf en je gezin, vul je gegevens in en ik bel je voor een afspraak of meer informatie.